De enige goeie Stanley, is....

wat mij betreft een dooie Stanley!

Ok. Ik woon in de binnenstad en dan mag je niet te veel zeuren over stadsherrie. Mee eens.
Maar die enorme mongool die saxofoon staat te spelen aan de overkant van de straat (of op de brug of verderop) kan er dus echt niks van. Geen liedjes, geen opbouw, niks. Het enige dat meneer doet is riedeltjes. Stukjes. Klanken die hij zelf mooi vind klinken. Inderdaad; Poewaap!
Ze duren 30 seconden. Hij kijkt even tevreden om zich heen en begint weer opnieuw. en opnieuw. en opnieuw.
Maar dan wel de koffer open hebben liggen voor een bijdrage.

Ik haat 'm.

Zo.
Het is eruit.
Ik haat Stanley.
Nu zal je misschien zeggen dat het een tikje overdreven is. Dat zo'n heftige emotie als haat wellicht misplaatst is als het gaat om een saxofoonspeler op straat.
Ik zeg; Nee.

Haat is een prima emotie en vaak onderschat in zijn gebruik.
Dit is een geval van een nuttig en gezond gebruik van haat.
Ik vind dat iedereen iemand op die manier zou moeten haten.
Niet van dat standaard gedoe, waaraan de halve wereld doet, geboren uit machteloosheid of angst, maar gewoon gezonde, ongestoelde haat.
Omdat dat fijn is en het oplucht.
Dan zal je nu misschien zeggen dat Stanley er dus voor zorgt dat ik een hele gezonde emotie ervaar en hem dus eigenlijk dankbaar zou moeten zijn.
Jammer, je hebt het weer mis.

In mijn perfecte wereld is er vrede en geen misdaad, iedereen kan met elkaar opschieten en...

a) Stanley is door een buurtbewoner (niet ik, want ik heb dan een alibi...) door zijn saxofoon heen geperst en er deels of geheel aan overleden, maar liever niet deels. of
b) Stanley is door de enige zinvolle actie ooit van Rita Verdonk, teruggestuurd naar Engeland en is doodgeschoten in de Londonse metro door de Britse politie omdat ze zijn saxofoon aanzagen voor een wapen. of
c) Stanley heeft om te voorkomen dat zijn sax weer in beslag wordt genomen, het instrument oraal ingebracht en hij maakt alleen nog maar geluid als hij de hik heeft.

oh... en dodelijk allergisch voor de hik is.