Generatie.nu

Een jongen van twaalf onderbreekt steeds het gesprek van de volwassenen aan zijn eettafel. Gestoord zijn ze door de nonsens die hij uitbrengt. Hij heeft het alleen maar over hoeveel tanks de Russen hadden en of ze wel weten hoe groot een kalashnikov is terwijl hij z'n armen omhoog brengt en doet alsof hij het wapen vasthoud.

In m'n oude buurt stonden een paar meisjes te knikkeren. Te mikken op een geultje met van die kleine witte knikkers met zo'n blauw en rood sliertje erop. Het geultje gemaakt door, met je vinger of een stokje, wat aarde tussen een stoeptegel en de muur van een huis weg te schrapen.

Ik ken iemand bij wie "ze" het ventiel van haar fietsband hebben losgedraaid.

Op het schoolplein wordt gehinkeld. Paaltjesvoetbal doe je met melkkratten. Of gewoon tegen de blinde muur van de buurman, die getikt wordt van het systematische gebonk dat hij de hele middag moet aanhoren.

Drie jongens heb ik gezien, bewapend met blaaspijpen en een stapel op maat gescheurde velletjes papier, om pijltjes mee te draaien, tussen de broekband gestopt. De Donald Duck is een vrolijk weekblad, maar het papier is wel van de beste soort.
Als jij je om de hoek verstopt tussen de auto's, komen wij je zo aanvallen.

Veel kinderen schijnen boeken te lezen!

Vertel me alsjeblieft dat ook nu nog een bejaarde af en toe voor Jan Lul naar z'n voordeur loopt omdat de bel gaat en er niemand staat.

Vast wel...

Plus ça change, plus c'est la même chose.
Ik heb toch best wel wat vertrouwen in de volgende generatie.