Negen minuten

In die negen minuten tussen droom en werkelijkheid kan er van alles gebeuren. Ik bepaal wel iets, maar toch niet alles. De controle over die negen minuten schemering is een soort illusie. Het is hoe het zou moeten zijn, maar helaas niet is. Ik streef krampachtig naar een perfecte situatie, probeer het vast te houden en erachter te komen hoe het is gelukt, maar ik red het net niet. Het gaat voorbij en ik ben niets wijzer. Het is weer zoals het is en ik weet niet hoe ik dat kan veranderen. Toch komt het redelijk in de buurt. In die negen minuten klopt het. Jij hoort bij mij en ik bij jou. En de rest? Ach... In die negen minuten heb ik wat niet mogelijk is.
En het enige mooie daaraan is? Ik heb die negen minuten elke dag.